Tag: celtyckie
Na świecie używa się mnóstwo najróżniejszych języków. Niektóre z nich są oficjalne, innymi mówi tylko nieznaczna część ludzkości, pewne języki także niestety zanikają. Trzeba mieć jednak świadomość, że obecny stan języków nie jest układem pierwotnym, który istnieje od tysięcy lat i nie ulega żadnym przeobrażeniom. Jest wprost przeciwnie, ponieważ w przeciągu wielu wieków następowały na tym gruncie liczne przeobrażenia i zmiany. Z języków indoeuropejskich wyodrębniła się między innymi grupa języków celtyckich. Podstawowym podziałem w ich zakresie był rozdział na kontynentalne i wyspowe. Wśród pierwszego zbioru znalazły się: celtyberyjski, galicyjski i galatyjski. Języki wyspowe zostały z kolei podzielone na następne dwie duże grupy: goidelskie i brytańskie. Do języków goidelskich zalicza się: iryjski, szkocki gaelicki oraz manx. Natomiast wśród języków bretońskich wyróżnia się: kumbryjski, walijski, piktyjski oraz brytyjski. Ze względu na panowanie Anglików na terenach zajmowanych przez Celtów ich języki ulegały stopniowemu zanikowi, a dzisiaj już niewiele osób porozumiewa się za ich pomocą.
Dawni Celtowie byli wyznawcami politeizmu czyli wielobóstwa. Dzisiaj religie tego typu należą raczej do rzadkości i ustępują największym religiom monoteistycznym. Charakter ich wierzeń powodował, że obchodzili oni bardzo różne święta, których my dzisiaj nie znamy . Jednym z nich było Baltaine. Było ono obchodzone 1 maja i wiązało się ściśle z celtyckim podziałem na pory roku: jasną i ciemną. Z tym świętem łączy się także inne nazywane Samhain. Jest ono bezpośrednio związane z pojawieniem się pory jasnej (nazywanej też zimną). Całe święto trwało dziewięć dni. Kolejne święto, czyli Lughnassadh dotyczyło zbliżającego się schyłku lata, dlatego też obchodzono je 1 sierpnia. Nazwa pochodzi od imienia boga Lugha, któremu Irlandczycy zawdzięczają wyzwolenie spod panowania Firbolgów. Jednak tak naprawdę było ono poświęcone Tailtui, która była jego przybraną matką. Wśród czterech największych świąt celtyckich należy wymienić również Imbloc, obchodzony 1 lutego i poświęcony bogini Brigidh. Jest to moment, w którym zima ustępuje miejsca wiośnie.
Dawne kultury i cywilizacje są z punktu widzenia dzisiejszych ludzi niezwykle ciekawe. Dzięki ich analizie możemy się wiele dowiedzieć na temat tego jak ludzie żyli przed wieloma wiekami. Jednym z najważniejszych elementów naszej wiedzy na temat świata sprzed tysięcy lat są informacje dotyczące religii jakie panowały wówczas na ziemi. Ich różnorodność była wówczas o wiele większa niż obecnie. Jedną z ciekawszych kwestii jest sprawa wierzeń celtyckich. Celtowie jak przeważająca ilość ludności żyjącej wiele wieków temu, byli politeistami, tzn. wierzyli w wielu bogów. Mitologia celtycka jest niezwykle ciekawa i barwna. Miała ona duży wpływ na to jak kształtowała się kultura europejska. Niestety niewiele osób zdaje sobie z tego sprawę, ponieważ do naszych czasów przetrwało najszersze zainteresowanie mitologią grecką i rzymską. Wśród najważniejszych bóstw Celtów wyróżnić można: Dagdę, Mirrogan, Luga, Bellenusa, Talitiu czy Goibniu. W tej tematyce bardzo ważne miejsce zajmują druidowie, czyli swego rodzaju kapłani czy szamani. Z całą pewnością warto zainteresować się wierzeniami celtyckimi, bo jest to naprawdę bardzo ciekawy temat.
Ludzie właściwie od zawsze lubili słuchać starych baśni i legend. Najbardziej interesujące było w nich połączenie dwóch rzeczywistości: realnej i magicznej. Z jednej strony pojawiają się w nich ludzie, którzy mają podobne problemy do naszych, a z drugiej świat czarów, dzięki którym te kłopoty można rozwiązać. Właściwie każdy naród ma swój własny zbiór mitów lub legend, który w pewnym stopniu łączy się także z jego historią. Nie inaczej jest w przypadku Celtów, którzy posiadają przepiękne historie dotyczące bardzo dawnych czasów. Jedną z najsłynniejszych legend jest tutaj opowieść o królu Arturze, który wraz ze swoimi rycerzami nazywanymi rycerzami okrągłego stołu próbuje odnaleźć święty Graal. Poza samym królem bardzo ważnymi postaciami tej legendy są także jego żona królowa Ginewra oraz rycerz o imieniu Lancelot. Drugą z powszechnie znanych legend celtyckich jest ta opowiadająca o Avalonie. Avalon jest wyspą wiecznego szczęścia, którą zamieszkują najpiękniejsze kobiety na świecie. Czekają tam one na bohaterskich mężczyzn, którzy całe swe życie poświęcili dokonywaniu czynów godnych podziwu.